źródło: kwejk
wyczajenie: Marcin Perliński
środa, 19 czerwca 2019
Ścieg żydowski, czyli fenomenalnie skuteczny i bardzo estetyczny patent na zacerowanie dziurki w tkaninie
Jestem pod wrażeniem. Układ ściegu bazuje na gwieździe Dawida. Łatwe, proste i skuteczne. Polecam!
sobota, 15 czerwca 2019
Najprostszy radiowy filtr dolnoprzepustowy (filtr pi, LPF)
Schemat oraz wzory:
Mamy prosty nadajnik radiofoniczny na fale średnie (około 1.5 MHz) o mocy np. około 3 watów. Chcemy zbudować filtr wyjściowy, tłumiący niepożądane harmoniczne, poprawiający dopasowanie anteny i maksymalizujący moc wyjściową. Nasz system antenowy ma impedancję w okolicach 75 Ω. Zamierzamy odciąć niepożądane harmoniczne powyżej 3.5 MHz, aby nie utrudniać życia np. krótkofalowcom w paśmie 80 metrów (oraz wyższych). Z wzoru na indukcyjność dowiadujemy się, że potrzebna będzie cewka 6.8 µH, a z wzoru na pojemność wynika wartość sumaryczna 1200 pF, co oznacza, że musimy użyć DWÓCH KONDENSATORÓW O WARTOŚCI 600 PIKOFARADÓW. Taki najprostszy filtr jest zalecany tylko do urządzeń nadawczych o mocy kilku watów. Większe moce wymagają filtrów o większej ilości członów LC (sugeruję wykorzystać darmowy windziany programik o nazwie HamCalc). Największe możliwości oferuje jednakże również bezpłatny symulator RFSim99, ponieważ bazuje na jeszcze skuteczniejszych algorytmach Butterwortha i Czejbyszewa, oferujących podobno jeszcze lepsze zbocza filtrowania.
Niniejszy materiał przedstawia filtr trójelementowy (jedna cewka plus dwa kondensatory), jednak załączone wzory "obsługują" również analogiczny i skuteczniejszy filtr pięcioelementowy. Taki "pięcioelementowiec" to dwie cewki (La i Lb) w szeregu w gałęzi górnej oraz trzy kondensatory - Ca z lewego krańca cewki La oraz z Cb w punkcie spotkania się cewek La i Lb, a także ostatni kondensator Cc na prawym krańcu cewki Lb. Wszystkie "drugie" (czyli dolne na schemacie) wyprowadzenia kondensatorów idą do masy. Posługując się istniejącymi wzorami wyliczoną indukcyjność dzielimy równo na obie cewki (np. 6.8 mikrohenra podzielimy przez dwa, więc każda cewka będzie miała 3.4 mikrohenra). Pojemność środkowego kondensatora (Cb) odpowiada wartości C z wzoru (np. 1200 pF), a skrajne kondensatory (Ca i Cc) mają połowę wartości C, czyli przykładowo po 600 pF.
Schemat najprostszego i w miarę silnego nadajnika średniofalowego (wraz z odpowiednią dedykowaną wysokoskuteczną anteną) znajdziesz tutaj.
Mamy prosty nadajnik radiofoniczny na fale średnie (około 1.5 MHz) o mocy np. około 3 watów. Chcemy zbudować filtr wyjściowy, tłumiący niepożądane harmoniczne, poprawiający dopasowanie anteny i maksymalizujący moc wyjściową. Nasz system antenowy ma impedancję w okolicach 75 Ω. Zamierzamy odciąć niepożądane harmoniczne powyżej 3.5 MHz, aby nie utrudniać życia np. krótkofalowcom w paśmie 80 metrów (oraz wyższych). Z wzoru na indukcyjność dowiadujemy się, że potrzebna będzie cewka 6.8 µH, a z wzoru na pojemność wynika wartość sumaryczna 1200 pF, co oznacza, że musimy użyć DWÓCH KONDENSATORÓW O WARTOŚCI 600 PIKOFARADÓW. Taki najprostszy filtr jest zalecany tylko do urządzeń nadawczych o mocy kilku watów. Większe moce wymagają filtrów o większej ilości członów LC (sugeruję wykorzystać darmowy windziany programik o nazwie HamCalc). Największe możliwości oferuje jednakże również bezpłatny symulator RFSim99, ponieważ bazuje na jeszcze skuteczniejszych algorytmach Butterwortha i Czejbyszewa, oferujących podobno jeszcze lepsze zbocza filtrowania.
Niniejszy materiał przedstawia filtr trójelementowy (jedna cewka plus dwa kondensatory), jednak załączone wzory "obsługują" również analogiczny i skuteczniejszy filtr pięcioelementowy. Taki "pięcioelementowiec" to dwie cewki (La i Lb) w szeregu w gałęzi górnej oraz trzy kondensatory - Ca z lewego krańca cewki La oraz z Cb w punkcie spotkania się cewek La i Lb, a także ostatni kondensator Cc na prawym krańcu cewki Lb. Wszystkie "drugie" (czyli dolne na schemacie) wyprowadzenia kondensatorów idą do masy. Posługując się istniejącymi wzorami wyliczoną indukcyjność dzielimy równo na obie cewki (np. 6.8 mikrohenra podzielimy przez dwa, więc każda cewka będzie miała 3.4 mikrohenra). Pojemność środkowego kondensatora (Cb) odpowiada wartości C z wzoru (np. 1200 pF), a skrajne kondensatory (Ca i Cc) mają połowę wartości C, czyli przykładowo po 600 pF.
Schemat najprostszego i w miarę silnego nadajnika średniofalowego (wraz z odpowiednią dedykowaną wysokoskuteczną anteną) znajdziesz tutaj.
Marcin Perliński
piątek, 3 maja 2019
Wodna waga laboratoryjna — ciekawy bodziec uruchamiający myślenie
Jakieś trzydzieści lat temu dotarło do mego mikrorozumku, że chyba najpowszechniej występujący na naszej planecie związek chemiczny, czyli woda, ma przecież stały ciężar, bo litr wody waży kilogram, a jeden mililitr odpowiada jednemu gramowi (pomijam tu nic nie wnoszące deliberacje uniwersyteckie dotyczące minimalnej i "ultraułamkowej" zmiany ciężaru właściwego wody w funkcji zmiany temperatury czy ciśnienia). Miałem wówczas w piwnicy nad warsztatem zawieszoną prostą "samorobną" wagę laboratoryjną, gdzie na szalce odważnikowej (zrobionej zresztą ze szklanej pokrywki od słoika Wecka) kładłem takie zwykłe apteczne strzykawki jednorazowe, które wcześniej napełniałem wodą do odpowiedniego poziomu, czyli do odpowiedniej kreski na podziałce (np. 7 mililitrów odpowiadało 7 gramom, 20 mililitrów 20 gramom itd.). Wszystko było oczywiście odpowiednio starowane i skalibrowane, więc odczyty były jak najbardziej miarodajne.
Kilka tygodni temu natrafiłem na niezmiernie ciekawy materiał z baaardzo starożytnego wydania "Młodego Technika", który również wykorzystuje wodę, choć tym razem już bardziej w oparciu o prawo Archimedesa i hydromechanikę w ogólności:
Myślę, że zainteresuje to niejedną żądną wiedzy i praktyki osobę, bo taką wagę można przecież wykonać w oparciu o bardziej współczesne materiały.
Kilka tygodni temu natrafiłem na niezmiernie ciekawy materiał z baaardzo starożytnego wydania "Młodego Technika", który również wykorzystuje wodę, choć tym razem już bardziej w oparciu o prawo Archimedesa i hydromechanikę w ogólności:
źródło: Młody Technik 7/1958
Myślę, że zainteresuje to niejedną żądną wiedzy i praktyki osobę, bo taką wagę można przecież wykonać w oparciu o bardziej współczesne materiały.
niedziela, 21 stycznia 2018
Siarczyście czysto i głośno grające tranzystorowe refleksowe głośnikowe radyjko na fale długie by Marcin Perliński
Jak sam tytuł posta wskazuje. Polecam wszystkim, którzy nie chcą być młotem.
opracowanie: Andy Collinson, Robert Kucera (OK2UWQ), Alek Myslik modyfikacja/ulepszenie: Marcin Perliński
wykonanie/filmik: Marcin Perliński
Życzę radochy z budowy oraz użytkowania.
Marcin Perliński
opracowanie: Andy Collinson, Robert Kucera (OK2UWQ), Alek Myslik modyfikacja/ulepszenie: Marcin Perliński
wykonanie/filmik: Marcin Perliński
wszystko tutu (schemat itd.):
https://yadi.sk/d/fKwNOXtp3ReVtf
Aha, diody Zenera 3.3 V nie wstawiałem (choć pewnie byłoby to zalecane).
Głośnik dajemy w miarę możliwości jak największy gabarytowo (z dużą
powierzchnią membrany i jak najmasywniejszym koszykiem). Może też być
szesnastoomowy. Na płytce zostawiłem sobie już wolne miejsce do
zamocowania anteny ferrytowej. Potencjometru montażowego (nie mylić z
osiowym do regulacji siły głosu) do korekcji czułości/sprzężenia
refleksowego - o wartości 100 kilo - akurat nie miałem, więc wstawiłem
200 kilo. U mnie ten potencjometrek montażowy nie wnosi akurat dużych
zmian jakości odbioru.
zapasowy link z możliwością pobrania
Osoby chcące zbudować coś podobnego niech pamiętają proszę o fakcie, że 8 amperogodzin przy mało starannym montażu i/lub bez małego szklanego rureczkowego bezpiecznika topikowego to REALNE ryzyko niezłego pożaru lub soczystego smrodu dymiących się kabli i plastików, bo chwilowy / początkowy / zwarciowy prąd oddawany będzie imponujący.
 |
| zwojów możesz spokojnie dać mniej, np. 90 zwojów ---> dzięki temu karkas nie będzie paskudnie wystawał poza obręb pręta ferrytowego, a i tak nastroisz się na 225 kHz przesuwając pręt ferrytowy w karkasie |
Osoby chcące zbudować coś podobnego niech pamiętają proszę o fakcie, że 8 amperogodzin przy mało starannym montażu i/lub bez małego szklanego rureczkowego bezpiecznika topikowego to REALNE ryzyko niezłego pożaru lub soczystego smrodu dymiących się kabli i plastików, bo chwilowy / początkowy / zwarciowy prąd oddawany będzie imponujący.
Życzę radochy z budowy oraz użytkowania.
Marcin Perliński
sobota, 13 stycznia 2018
Armia, dywizja, pułk, batalion, kompania, pluton, drużyna – z czym to "się je" oraz ile toto może mieć ludzi
Typowa struktura hierarchiczna oraz
liczebna sił zbrojnych
armia – zazwyczaj od 4 do 6 dywizji
(od 20 000 do 90 000 żołnierzy)
dywizja – od 3 do 7 pułków
(od 5 000 do 15 000 żołnierzy)
pułk – od 3 do 5 batalionów
(około 2 000 żołnierzy)
batalion – zazwyczaj 4 kompanie
(około 400-600 żołnierzy)
kompania – od 3 do 4 plutonów,
około 100 żołnierzy
pluton – od 2 do 5 drużyn, około
20-30 żołnierzy
drużyna (= działon, sekcja, itp.) –
od 6 do 10 żołnierzy
Uwaga!
Powyższe zestawienie należy traktować jako podstawowy i
przybliżony podział strukturalny, typowy dla większości armii
świata. Nie oznacza to jednak, że w praktyce nie mogą pojawiać
się mniejsze lub większe odstępstwa od ogólnie przyjętych
struktur i liczebności.
Mogą również istnieć struktury pośrednie, np. korpusy, które obejmują kilka dywizji, a nawet brygady (będące formą pośrednią między pułkiem a dywizją), względnie zgrupowania czy grupy armijne (składające się z kilku armii).
Mogą również istnieć struktury pośrednie, np. korpusy, które obejmują kilka dywizji, a nawet brygady (będące formą pośrednią między pułkiem a dywizją), względnie zgrupowania czy grupy armijne (składające się z kilku armii).
opracowanie:
Marcin Perliński
pobierz jako plik PDF
piątek, 12 stycznia 2018
Сергей Михалков – Весёлый турист
Oto wierszyk
szkolny z siódmej (lub ósmej) klasy prawdziwej porządnej PRL-owskiej
szkoły podstawowej (u naszej rusycystki, Pani Bogumiły Zaręby, czyli w
SP3 w Dzierżoniowie, rok szkolny 1984/1985 lub 1985/1986*):
* w podręczniku była nieznacznie okrojona, skrócona (= dydaktyzowana) wersja tegoż wierszyka
Сергей Михалков
Весёлый турист
Крутыми тропинками в горы,
Вдоль быстрых и медленных рек,
Минуя большие озёра,
Весёлый шагал человек.
Четырнадцать лет ему было,
И нёс он дорожный мешок,
А в нём полотенце и мыло
Да белый зубной порошок.
Он встретить в пути не боялся
Ни змей, ни быков, ни собак,
А если встречал, то смеялся
И сам приговаривал так:
- Я вышел из комнаты тесной,
И весело дышится мне.
Всё видеть, всё знать интересно,
И вот я хожу по стране.
Он шёл без ружья и без палки
Высокой зелёной травой.
Летали кукушки да галки
Над самой его головой.
И даже быки-забияки
Мычали по-дружески: «М-му!»
И даже цепные собаки
Виляли хвостами ему.
Он шёл по тропам и дорогам,
Волков и медведей встречал,
Но зверь человека не трогал,
А издали только рычал.
Он слышал и зверя и птицу,
В колючие лазил кусты.
Он трогал руками пшеницу,
Чудесные нюхал цветы.
И туча над ним вместо крыши,
А вместо будильника - гром.
И всё, что он видел и слышал,
В тетрадку записывал он.
А чтобы ещё интересней
И легче казалось идти,
Он пел, и весёлая песня
Ему помогала в пути.
И окна в домах открывали,
Услышав - он мимо идёт,
И люди ему подпевали
В квартирах, садах, у ворот.
И весело хлопали дверью
И вдруг покидали свой дом.
И самые хищные звери
Им были в пути нипочём.
Шли люди, и было их много,
И не было людям числа.
За ними по разным дорогам
Короткая песенка шла:
«Нам путь незнакомый не страшен,
Мы смело пройдём ледники,
С весёлою песенкой нашей
Любые подъёмы легки».
И я эту песню услышал,
Приятеля голос узнал,
Без шапки на улицу вышел
И песенку эту догнал.
dodanie literki “jo”: Marcin Perliński wersja PDF
* w podręczniku była nieznacznie okrojona, skrócona (= dydaktyzowana) wersja tegoż wierszyka
Сергей Михалков
Весёлый турист
Крутыми тропинками в горы,
Вдоль быстрых и медленных рек,
Минуя большие озёра,
Весёлый шагал человек.
Четырнадцать лет ему было,
И нёс он дорожный мешок,
А в нём полотенце и мыло
Да белый зубной порошок.
Он встретить в пути не боялся
Ни змей, ни быков, ни собак,
А если встречал, то смеялся
И сам приговаривал так:
- Я вышел из комнаты тесной,
И весело дышится мне.
Всё видеть, всё знать интересно,
И вот я хожу по стране.
Он шёл без ружья и без палки
Высокой зелёной травой.
Летали кукушки да галки
Над самой его головой.
И даже быки-забияки
Мычали по-дружески: «М-му!»
И даже цепные собаки
Виляли хвостами ему.
Он шёл по тропам и дорогам,
Волков и медведей встречал,
Но зверь человека не трогал,
А издали только рычал.
Он слышал и зверя и птицу,
В колючие лазил кусты.
Он трогал руками пшеницу,
Чудесные нюхал цветы.
И туча над ним вместо крыши,
А вместо будильника - гром.
И всё, что он видел и слышал,
В тетрадку записывал он.
А чтобы ещё интересней
И легче казалось идти,
Он пел, и весёлая песня
Ему помогала в пути.
И окна в домах открывали,
Услышав - он мимо идёт,
И люди ему подпевали
В квартирах, садах, у ворот.
И весело хлопали дверью
И вдруг покидали свой дом.
И самые хищные звери
Им были в пути нипочём.
Шли люди, и было их много,
И не было людям числа.
За ними по разным дорогам
Короткая песенка шла:
«Нам путь незнакомый не страшен,
Мы смело пройдём ледники,
С весёлою песенкой нашей
Любые подъёмы легки».
И я эту песню услышал,
Приятеля голос узнал,
Без шапки на улицу вышел
И песенку эту догнал.
dodanie literki “jo”: Marcin Perliński wersja PDF
wtorek, 9 stycznia 2018
Traktorzystka Frosia oraz towarzyszka Griebiennikowa, czyli archiwalne czytanki z zajęć języka rosyjskiego z czasów późniejszego PRL-u
Licealne podręczniki do nauki języka rosyjskiego, z których pochodzą obie wspomniane w tytule charakterystyczne dla całego pokolenia czytaneczki, pojawiły się w roku 1977 lub 1978, a ostatnią generacją uczniów, która z nich korzystała, był mój rocznik, czyli "rok produkcji 1971" (początek liceum w roku szkolnym 1986/1987, a koniec w roku szkolnym 1989/1990).
Z tego rodzaju tekstami zmagaliśmy się u wybitnego i nadzwyczaj skutecznego rusycysty, śp. Pana Profesora Władysława Bąka (zwanego również Władimirem Stanisławowiczem Bąkiem) w II LO w Dzierżoniowie.
pobierz w postaci paczuszki *.rar
Z tego rodzaju tekstami zmagaliśmy się u wybitnego i nadzwyczaj skutecznego rusycysty, śp. Pana Profesora Władysława Bąka (zwanego również Władimirem Stanisławowiczem Bąkiem) w II LO w Dzierżoniowie.
pobierz w postaci paczuszki *.rar
Życzę wszystkim zainteresowanym miłego wspominania.
Marcin Perliński
Subskrybuj:
Posty (Atom)