Koncepcja opracowana przez W. Ułanowa z Moskwy. Czułość w najgorszym wypadku to pojedyncze mikrowolty, a przy porządnym zestrojeniu jeszcze lepsza (może nawet nieznacznie poniżej jednego mikrowolta). L2/L3 wymagają pokombinowania — realizacja najprawdopodobniej z rdzeniem dostrojczym. Autor na schemacie zaznaczył rdzeń dostrojczy, a w tekście towarzyszącym pierwotnej publikacji nie ma o nim ani słowa, więc trzeba będzie to sprawdzić w praktyce. Moim skromnym zdaniem rdzeń wkręcony na odpowiednią głębokość, aby uzyskać dokładny rezonans 27 MHz (zarówno na wyjściu wzmacniacza wielkiej częstotliwości, jak i na wejściu detektora superreakcyjnego), powinien być bezwzględnie i obowiązkowo użyty, ponieważ z podstawami fizyki, podobnie jak z koniem, raczej nie warto "się kopać".
.jpg) |
| wstępna symulacja indukcyjności cewki L3 |
 |
| czyli z rdzeniem o współczynniku przenikalności magnetycznej na poziomie około 2 spokojnie się wstroimy (a jeśli masz rdzeń z wyższym "µ", to go wkręcisz tylko kawałek lub se ewentualnie nawiniesz trochę mniej zwojów na L3, ale to drugie rozwiązanie jest raczej gorsze, bo byśmy trochę popsuli przełożenie impedancji L2/L3) |
Osoby bardziej doświadczone radiotechnicznie mogą próbować "dopieścić" rezonans w obrębie cewki L1, tworząc pełnoprawny równoległy obwód strojony, dzięki czemu czułość tego odbiornika może zostać poprawiona do poziomów nawet poniżej jednego mikrowolta.
Oryginalny materiał źródłowy tutuż.
(Marcin Perliński)
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz